Dit materiaal, algemeen bekend als waterglas, is een anorganische polymere verbinding die ontstaat door de fusie van natriumcarbonaat en siliciumdioxide. In geotechnische toepassingen bestaat het uit een colloïdale oplossing met een viscositeit die doorgaans tussen 50 en 200 mPa·s (centipoises) varieert en een silicamodulus tussen 2,0 en 3,5, wat de geltijd en structurele eigenschappen bepaalt. De waterige oplossing bevat natriumoxide (Na₂O) en siliciumdioxide (SiO₂) in nauwkeurige verhoudingen, met een vastestofgehalte doorgaans tussen 30% en 40% in gewicht. Dit polymeer vertoont uitstekende kleefkracht, snelle gelering en sterke hechting aan gronddeeltjes, waardoor het onmisbaar is in moderne geotechnische constructie.
Dit materiaal, algemeen bekend als waterglas, is een anorganische polymere verbinding die ontstaat door de fusie van natriumcarbonaat en siliciumdioxide. In geotechnische toepassingen bestaat het uit een colloïdale oplossing met een viscositeit die doorgaans tussen 50 en 200 mPa·s (centipoises) varieert en een silicamodulus tussen 2,0 en 3,5, wat de geltijd en structurele eigenschappen bepaalt. De waterige oplossing bevat natriumoxide (Na₂O) en siliciumdioxide (SiO₂) in nauwkeurige verhoudingen, met een vastestofgehalte doorgaans tussen 30% en 40% in gewicht. Dit polymeer vertoont uitstekende kleefkracht, snelle gelering en sterke hechting aan gronddeeltjes, waardoor het onmisbaar is in moderne geotechnische constructie.