Döşeme Kütüğü Çekme

Levha kazık çıkarma, geçici veya kalıcı zemin destek uygulamalarının tamamlanmasının ardından zemin altından levha kazıkların çıkarılması veya geri kazanılması için özel bir süreçtir. Derin temel mühendisliğinde, çıkarma ekipmanı, alan iyileştirme, malzeme geri kazanımı ve zemin destek sistemlerinin birden fazla proje aşamasında yeniden yapılandırılması için gereklidir. Levha kazıklar—ister çelik, kompozit veya vinil olsun—sıklıkla kazı, su tahliyesi ve temel çalışmaları sırasında geçici koferdamlar, kesme perdeleri veya yan destek duvarları olarak kurulur; bu nedenle güvenilir çıkarma metodolojisi proje ekonomisi ve zaman çizelgesine uyum açısından kritik öneme sahiptir. Çıkarma ekipmanı, çeşitli jeoteknik senaryolar üzerinde uygulanır: derin kazılardan geçici desteklerin çıkarılması, başarısız kurulum denemelerinde kısmen yerleştirilen kazıkların geri kazanılması, temel tamamlandıktan sonra geçici levha kazık duvarlarının sökülmesi ve inşaat aşamalarında zemin destek duvarlarının yer değiştirilmesi sırasında aşamalı çıkarma. Mekansal kısıtlamaların olduğu kentsel ortamlarda, çıkarma yetenekleri, levha kazık sistemlerinin verimli bir şekilde yeniden konumlandırılıp konumlandırılamayacağını veya geri kazanılıp kazanılamayacağını doğrudan etkiler. Bu süreç, köprü temelleri, hidro tesisler ve deniz yapıları için koferdamlarda da önemlidir; burada, su tahliyesi ve inşaat aşamalarının ardından tutma duvarlarının sökülmesi gerekir. Çıkarma süreci, ekipman türüne bağlı olarak farklı mekanik prensipler üzerinde çalışır. Vibrasyonlu kazık çıkarıcılar, kazık başlığına veya yan monteli kelepçelere yüksek frekanslı titreşimler—genellikle 10–100 Hz—uygular, bu da kazık yüzeyi ile çevresindeki zemin arasındaki sürtünmeyi azaltır. Rezonans frekansı, kazık-zemin sisteminin doğal frekansına uyacak şekilde ayarlanabilir ve çıkarma verimliliğini artırır. Titreşimler zemin sütunu boyunca ilerledikçe, boşluk basıncı yeniden dağıtılır, yerel olarak zemin sıvılaşması gerçekleşir ve etkin stres azalır, bu da mekanik çekmeyi mümkün kılar. Çıkarma, aynı anda çekiçleme (darbesel-vibrasyon sistemleri) veya H-kazıklar ve birbirine kenetlenmemiş bölümler üzerinde uygulanan döndürme ile birleştirilebilir. Hidrolik çıkarıcılar, kuleye monte edilmiş çekme ekipmanı aracılığıyla doğrudan çekme yükü uygular; kapasiteleri, kazık malzemesi ve kurulum derinliğine bağlı olarak birkaç yüz tona ulaşabilir. Bazı sistemler, özellikle doygun kohezyonlu zeminlerde yan sürtünmeyi azaltmak için su püskürtme veya geçici su tahliyesini entegre eder. Ekipman konfigürasyonları önemli ölçüde değişiklik gösterir. Vibrasyonlu çıkarıcılar, standart ekskavatör taşıyıcılarına montelenir ve esneklik için alet taşıyıcı sistemler ve hızlı değişim mekanizmaları ile donatılır. Hidrolik kazık çekiciler, kazık çerçeveleri veya bağımsız kulelerle entegre edilerek hassas yük kontrolü sunar. Kompozit ve vinil kazıklar için çıkarıcılar, malzeme hasarını önlemek için özel kelepçe arayüzlerine ihtiyaç duyar; çelik kazıklar, plastik türevlerden daha iyi darbe ve aşınma toleransı gösterir. Derinlik kapasitesi, sığ geçici duvarlardan (5–15 m) derin kalıcı kesme perdelerine (40+ m) kadar değişir; daha uzun kazıklar, daha büyük çekme kapasitesi gerektirir ve bazen aşamalı çıkarma gerektirebilir. Çıkarma ekipmanı için seçim kriterleri arasında: beklenen çıkarma derinliği ve kazık kapasitesi; kazık malzemesi ve profili (çelik H, Z, U, vinil, kompozit); zemin koşulları ve yapışma özellikleri; zaman kısıtlamaları ve üretim hedefleri; ekipman hareketliliği ve alan erişimi; ve geri kazanım/yeniden kullanım ekonomisi yer alır. Yumuşak kil ve siltlerde, düşük frekanslı vibrasyon sistemleri mükemmel sonuç verir; yoğun kum ve çakıllarda, yüksek genlikli darbe-vibrasyon kombinasyonları daha üstün performans gösterir. Maliyet karşılaştırması, çıkarma döngülerini, enerji tüketimini, potansiyel yeniden sürme ve malzeme geri kazanım değerini dikkate almalıdır. Çıkarma uygulamalarını yönlendiren endüstri standartları arasında DIN 4128 (levha kazık), EN 12063 (kazık sürme ve çıkarma) ve ISO 2394 (yapısal tasarımın genel ilkeleri) bulunmaktadır. Çıkarma metodolojisi, ASTM D6775 veya eşdeğerine göre yük kapasitelerini doğrulamalıdır; bu, ekipman isim plakası derecelerinin proje taleplerine ve zemin koşullarına uygun olduğunu garanti eder.