Μικροθεμελίωση

# Μικροπάσσαλοποίηση στα Ελληνικά Η μικροπάσσαλοποίηση αποτελεί μια προηγμένη τεχνική βαθιάς θεμελίωσης που χρησιμοποιείται για την ενίσχυση, την υποστήριξη και τη σταθεροποίηση υφιστάμενων κατασκευών και δύσκολων εδαφικών συνθηκών. Σε αντίθεση με τις συμβατικές μεθόδους πάσσαλοποίησης, οι μικροπάσσαλοι είναι λεπτά, υψηλής ικανότητας φέροντα στοιχεία που συνδυάζουν τις αρχές των πασσάλων θεμελίωσης και των στηλών εδάφους-τσιμέντου. Αυτή η καινοτόμη λύση θεμελίωσης αποτελείται συνήθως από ένα χαλύβδινο περίβλημα, εσωτερική ενίσχυση χάλυβα ή σκληρό σύρμα, και πληρότητα τσιμεντοκονίας, δημιουργώντας ένα σύνθετο κατασκευαστικό στοιχείο ικανό να υποστηρίξει σημαντικά φορτία σε περιορισμένους χώρους. Οι μικροπάσσαλοι είναι ιδιαίτερα πολύτιμοι σε αστικά περιβάλλοντα, κληροδοτημένες κατασκευές και περιοχές με σοβαρούς χωρικούς περιορισμούς όπου ο συμβατικός εξοπλισμός διάτρησης δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Η διαδικασία μικροπάσσαλοποίησης περιλαμβάνει την εγκατάσταση διατρητών στύλων μικρής διαμέτρου, συνήθως κυμαινόμενοι από 150 χιλιοστά έως 300 χιλιοστά σε διάμετρο, σε βάθη που συχνά υπερβαίνουν τα 40 μέτρα ανάλογα με τις απαιτήσεις του έργου και τις γεωλογικές συνθήκες. Η εγκατάσταση μικροπασσάλων χρησιμοποιεί ειδικευμένο εξοπλισμό διάτρησης και έγχυσης που σχεδιάζεται για εργασίες ακριβείας σε περιοχές περιορισμένης πρόσβασης. Οι εργολάβοι μικροπάσσαλοποίησης χρησιμοποιούν περιστροφικές ή κρουστικές διατρητικές μηχανές τοποθετημένες σε πλατφόρμες που βασίζονται σε skid ή τοποθετημένες σε συμπαγείς εκσκαφείς, σε συνδυασμό με συστήματα έγχυσης υψηλής πίεσης ικανά να παρέχουν τσιμεντοκονία με βάση το τσιμέντο υπό ελεγχόμενες πιέσεις. Η μεθοδολογία έγχυσης συχνά ενσωματώνει πολυσταδιακές ή τεχνικές έγχυσης τεμνόμενων οπών για να μεγιστοποιήσει τη βελτίωση του εδάφους και την αποδοτικότητα της μεταφοράς φορτίου. Οι μικροπάσσαλοι λειτουργούν μέσω αρκετών μηχανισμών μεταφοράς φορτίου, συμπεριλαμβανομένης της τριβής κατά μήκος του άξονα του πασσάλου, της φέρουσας ικανότητας στην άκρη του πασσάλου και της ακτινικής δέσμευσης εδάφους-τσιμέντου που επιτυγχάνεται μέσω της έγχυσης πίεσης. Αυτά τα στοιχεία θεμελίωσης αποδεικνύονται ιδιαίτερα αποτελεσματικά σε κοκκώδη εδάφη, σχηματισμούς θραυσμένου βράχου και μικτές στρώσεις όπου οι συμβατικές διατρητές παλάιες ή οδηγούμενες παλάιες παρουσιάζουν τεχνικές ή περιβαλλοντικές προκλήσεις. Οι εφαρμογές μικροπάσσαλοποίησης καλύπτουν πολυάριθμα σενάρια κατασκευής, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης υφιστάμενων κτιρίων, της σταθεροποίησης ιστορικών μνημείων και καταχωρημένων κατασκευών, της ενίσχυσης εδάφους σε έργα σταθερότητας πρανών και της υποστήριξης θεμελίωσης για νέες κατασκευές κοντά σε υφιστάμενη υποδομή. Η τεχνική αντιμετωπίζει πολύπλοκες εδαφικές συνθήκες, όπως περιορισμένος ύψος κάτω από γέφυρες και υπερυψωμένες διαδρομές, μολυσμένη γη που απαιτεί ελάχιστη διατάραξη εδάφους, και δύσκολες αστικές τοποθεσίες δίπλα σε ευαίσθητες εγκαταστάσεις. Η αναβάθμιση μικροπασσάλων ενισχύει ανεπαρκείς υφιστάμενες θεμελιώσεις, προσαρμόζεται σε αυξημένα κατασκευαστικά φορτία από τροποποιήσεις κτιρίων, και υποστηρίζει τις απαιτήσεις αντισεισμικής ενίσχυσης σε περιοχές επιρρεπείς σε σεισμούς. Επιπλέον, η μικροπάσσαλοποίηση αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική για τη βελτίωση του εδάφους σε στρώσεις μαλακού πηλού, αποθέσεις ιλύος και περιοχές που επηρεάζονται από ανησυχίες υποχώρησης ή καθίζησης. Οι σύγχρονες εφαρμογές μικροπάσσαλοποίησης συχνά ενσωματώνουν συστήματα έγχυσης ρητίνης, διαστελλόμενες μικροπάσσαλους με βάση ρητίνη και ευπλάστους τσιμεντοειδείς